دبستان وپیش دبستان غیر دولتی بصیرت

تاريخ : ۱۴۰۱/۰۲/۰۳   بیجارکردستان زمستان ۱۳۹۹خاطره ای از کربلایی محمد ، ساکن بیجار کردستان...       این داستان واقعی است.در سوپرمارکت دوستم  نشسته بودم.یکی از مشتری ها ی قدیمی که پیرمردی روستایی و ساده  است وارد شد و بعد از احوالپرسی با دقت  نگاهی به  کفشو کلاه و عینک و پالتوی پلوخوری من انداخت.نمی دانم توی سرش چی گذشت.بعد از خرید و کمی حرف و حدیث و این دست و اون دست کردن ، از جیب بغلش دستمالی ابریشمی در اورد و یک ساعت مچی قدیمی را از نایلون داخل دستمال خارج کرد و گفت :برادرزاده ام میگه اینو به من بده،  چرا ساعت عهد بوق رو نگه داشتی ؟به دردت نمی خوره.اما دلم نمیاد .آخه ازش خاطره دارم . آیا واقعا به درد نمی خوره ؟ تا ساعت رو دیدم فهمیدم عتیقه س ، یک سیکو پنج اتومات بود  با کمربندی از طلای هیجده عیار که دور صفحه اش برق می زد و بندی زیبا و دو رنگ داشت  با آب طلا . توضیحات زیادی هم  در پشتش نوشته شده بود.گفتم عموجان  این خیلی گرونه ،  حداقل سی میلیونی میارزه . شاید هم بیشتر.پیش تو چه میکنه ؟گفت پاییز سال ۱۳۵۵ از روستای خودمان به تهران رفتم و تا نزدیکی های عید کار کردم . پول خوبی در اوردم خیلی دوست داشتم  ساعتی  بخرم و در آبادی  پز بدم  اما می ترسیدم سرم کلاه بره.یه روز ازصاحب کارم پرسیدم کجا ساعت خوب می فروشن ؟ گفت : خیابان فردوسی ، نزدیک لاله زاراونجا رو پیدا کردم.پشت ویترین مغازه ها پر بود ازساعت های قشنگ و رنگ و  وارنگ.گفتم ای داد بی داد حالا من اگه با این سر و وضع برم تو ،  سرم کلاه میزارن . نزدیک ظهر بود. گرسنه بودم و دلم برای مادرم   دبستان وپیش دبستان غیر دولتی بصیرت...